Allegorie van de muziek
Allegorie van de muziek (Allegorie van muziek) c1764 door Franse schilder Francois Boucher (1703 – 1770); ook bekend als tekenaar, graveur en decorateur in de Franse Rococo-stijl, die bekend stond om zijn uitbundige mythologie, allegorische en erotische motieven en was de hofschilder van Lodewijk XV en een favoriet van de markiezin de Pompadour.
Dit vrij vloeiende schilderij in Rococo-stijl van Boucher interpreteert de betekenis van muziek door een aantrekkelijke jonge vrouwelijke figuur te tonen, gewikkeld in kledinglagen die haar blote linkerschouder en borst onthult, terwijl haar linker onderarm rust op rode stof die over wolken is gelegd die haar in de hemel ondersteunen.
Ze houdt in haar uitgestrekte rechterhand een gouden lier die wordt bespeeld door gevleugelde putti die tegen haar rechterbeen leunen, met een andere putti-vlieg boven hen met een lauwerkrans in zijn rechterhand en een fluit in zijn uitgestrekte linkerhand.
Bij de zwevende putti en bij de bovenarm van de jongedame staat een witte duif, wat een set van drie vormt, met de andere twee aan de basis van wat open bladmuziek en roze rozen, die zich net onder haar linker onderarm bevinden.
Onder haar is een hoorn licht bedekt met meer laurierblaadjes; en achter de putti die de laag bespeelt, is een blauwe helm met een goudkleurige en blauwe topveer naast een in stof gewikkeld zwaard met een gouden handvat.
Allégorie de la Musique is een geremasterde reproductie van digitale kunst oude meesters van een afbeelding uit het publieke domein die beschikbaar is als canvas print online.
Info hieronder afgeleid van Wikipedia.org
Een inwoner van Parijs, Boucher was de zoon van een minder bekende schilder Nicolas Boucher, die hem zijn eerste artistieke opleiding gaf. Op de leeftijd van zeventien, een schilderij van Boucher werd bewonderd door de schilder François Lemoyne. Lemoyne benoemde later Boucher als zijn leerling, maar na slechts drie maanden, hij ging werken voor de graveur Jean-François Cars.
In 1720, hij won de elite Grand Prix de Rome voor schilderen, maar maakte pas vijf jaar later gebruik van de daaruit voortvloeiende kans om in Italië te studeren, vanwege financiële problemen bij de Koninklijke Academie voor Schilderkunst en Beeldhouwkunst.[1] Bij zijn terugkeer van zijn studie in Italië werd hij toegelaten tot de opnieuw opgerichte Académie de peinture et de sculpture on 24 november 1731. Zijn receptie stuk (receptie stuk) was zijn Rinaldo en Armida van 1734.
Boucher huwde Marie-Jeanne Buzeau in 1733. Het echtpaar kreeg samen drie kinderen. Boucher werd een faculteitslid in 1734 en zijn carrière versnelde vanaf dit punt toen hij werd gepromoveerd tot hoogleraar en vervolgens tot rector van de Academie, inspecteur worden bij de Royal Gobelins Manufactory en uiteindelijk Premier Peintre du Roi (Eerste schilder van de koning) in 1765. Portret van Marie-Louise O'Murphy c. 1752
Boucher stierf op 30 Kunnen 1770 in zijn geboorteland Parijs. Zijn naam, samen met die van zijn beschermheer Madame de Pompadour, synoniem was geworden met de Franse Rococo-stijl, de gebroeders Goncourt ertoe brengen te schrijven: “Boucher is een van die mannen die de smaak van een eeuw vertegenwoordigen, wie uiten, personifiëren en belichamen.”
Boucher staat erom bekend dat de natuur dat is “te groen en slecht verlicht” (te groen en slecht verlicht).
Boucher werd geassocieerd met de edelsteengraveur Jacques Guay, wie hij leerde tekenen. Hij begeleidde ook de Moravisch-Oostenrijkse schilder Martin Ferdinand Quadal en de neoklassieke schilder Jacques-Louis David in 1767.[4] Later, Boucher maakte een reeks tekeningen van werken van Guay, die Madame de Pompadour vervolgens graveerde en als een mooi gebonden boekdeel verspreidde onder bevoorrechte hovelingen