Princess Maria Ilyinichna Golitsyna
Portret księżniczki Marii Ilyinichny Golicyny ok. 1875 r. Autorstwa hiszpańskiego malarza Federico de Madraso y Kunz (1815 – 1894), was a Neoclassic Portrait Artist.
This is a captivating and elegant portrait of Princess Maria Ilyinichna Golitsyna (1834 – 1910); a Russian Noblewoman, Courtier and Philanthropist; who served as Ober-Hofmeisterin (Mistress of the Robes) to empress Alexandra Feodorovna (Alix of Hesse 1872 – 1918) z 1894 dopóki 1910.
Princess Maria is dressed in a black leather garment with a black mesh scarf flowing from the back of her black hair over red flowers and on to the leather garment, that is accented with a gold necklace.
She is standing in garden that has trees and flowers her her figure is set against a green-blue sky with billowing white clouds.
Jest to retuszowana reprodukcja starych mistrzów sztuki cyfrowej będąca własnością publiczną.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Federico urodził się w Rzymie jako syn José de Madrazo y Agudo (1781 – 1859), malarz i były dyrektor Muzeum Prado.
Federico came from a line of artists; his grandfather on his mother side was Tadeusz Kuntze (1733 – 1793), malarz polski.
His brothers were Luis de Madrazo (1825 – 1897), malarz, Pedra de Madrazo (1816 – 1898), krytyk sztuki i Juan de Madrazo (1829 – 1880), architekt.
Among his children were Ricardo de Madrazo, także malarz, Raimundo de Madrazo y Garreta and Cecilia de Madrazo who married the great Orientalist artist, Maria Fortuna.
The Madrazo family have been described as one of the most important painting dynasties, who literally dominated 19th-century painting in Spain.
Federico zaczął brać lekcje artystyczne od swojego ojca, i nadal uczęszczając do Królewskiej Akademii San Fernando, namalował swój pierwszy obraz Zmartwychwstanie Chrystusa ok. 1829 r; który został zakupiony przez królową Krystynę.
Niedługo po tym obrazie stworzył Achillesa w swoim namiocie, a następnie przedstawił Akademii Wstrzemięźliwość Scypiona, co zapewniło mu przyjęcie na członka “za zasługi”.
Trzy lata później Federico wyjechał do Paryża, gdzie studiował na Franz Winterhalter i malował portrety barona Taylora i Ingresa (francuski malarz neoklasyczny).
W 1837 otrzymał zlecenie na wykonanie obrazu dla galerii w Wersalu, dla którego malował “Godfrey de Bouillon został ogłoszony królem Jerozolimy”; wkrótce potem wrócił do Rzymu i zajął się tworzeniem portretów dla hiszpańskiej arystokracji.