De slag bij de baai van Quiberon
De slag bij de baai van Quiberon, Aan 20 november 1759 door de Britse schilder Nicholas Pocock (1740 – 1821); staat bekend om de talrijke zeeslagscènes hij creëerde tijdens het tijdperk van de zeilschepen
De zeeslag bij de baai van Quiberon wordt krachtig weergegeven in dit schilderij van de Britse schilder Nicholas Pocock, heb een vloot van oorlogsschepen die een oorlog op zee voeren, elkaar van dichtbij betrekken, hun kanonnen in de ingewanden van elkaars oorlogsschepen afvuren op de ruige volle zee, onder onweerswolken op een zwaar bewolkte dag.
De slag om de baai van Quiberon is een geretoucheerde reproductie van de oude meesters met digitale kunst van een afbeelding uit het publieke domein die online te koop is in verschillende materiaalformaten, waaronder canvasafdrukken, acryl afdrukken, metalen prints, hout prints, ingelijste afdrukken, affiches, en als opgerolde canvasafdrukken in verschillende maten vanaf 12 inch tot 72 inch, afhankelijk van de grootte van het daadwerkelijke kunstwerk en de print on demand-winkel waar je de kunst wilt kopen.
Onderstaande informatie afgeleid van: Koninklijke Musea Greenwich
De Slag om de Baai van Quiberon was een groot zeegevecht dat in november plaatsvond 20, 1759, tijdens de Zevenjarige Oorlog. Bij het conflict waren de grote Europese koloniale machten betrokken en het conflict werd over de hele wereld uitgevochten. De Fransen waren sindsdien in oorlog met Groot-Brittannië 1756, en hun positie in Canada, India, en West-Indië stond op de rand van ineenstorting. In Europa, ze werden geconfronteerd met een patstelling tegen Pruisen, dat Britse steun kreeg.
De Fransen waren van plan een leger van 20,000 mannen in Ierland, die werd verzameld in de Golf van Morbihan in het zuiden van Bretagne onder leiding van de hertog van Aiguillon. De strijdmacht zou worden geëscorteerd door de vloot van Brest onder leiding van admiraal Hubert de Conflans. De Kanaalvloot van admiraal Sir Edward Hawke blokkeerde Brest om te voorkomen dat de Fransen zouden vertrekken om de troepentransporten op te halen. Echter, tijdens een storm in de eerste week van november, De schepen van Hawke werden gedwongen te schuilen in Torbay, waardoor de Conflans de kans kregen om te ontsnappen.
Toen hij hoorde dat de Fransen waren ontsnapt, Hawke achtervolgde hen en zag ze 20 mijlen ver de zee op in november 20. Van Conflans, vertrouwen op lokale kennis, beval zijn vloot hun toevlucht te zoeken in de baai van Quiberon, ten zuiden van Morbihan, ervan uitgaande dat Hawke niet zou volgen vanwege de slecht in kaart gebrachte rotsen, riffen, en wilde zeeën. Dit was een misrekening, en Hawke achtervolgde hem meedogenloos de baai in, hij verloor twee van zijn eigen schepen op de buitenste riffen, maar bracht de Franse ‘Thesee’ tot zinken’ en ‘Superbe’ door een combinatie van geweervuur en het weer, en anderszins de Conflans decimeren’ kracht in wat praktisch een actie in het donker werd.
Het Franse vlaggenschip ‘Soleil Royal’ strandde in de baai, vlakbij Le Croisic, en werd verbrand om gevangenneming de volgende dag te voorkomen. Anderen werden gevangengenomen, inclusief de ‘Helden,’ die verbrand was. Een paar Franse schepen ontsnapten naar Rochefort, en enkele anderen slaagden erin hun toevlucht te vinden in de monding van de rivier de Vilaine, waar ze maandenlang vastzaten, en nog één verloren door gronding.
De strijd was een beslissende overwinning voor de Britten, en het maakte een einde aan alle Franse plannen om Groot-Brittannië binnen te vallen tijdens de Zevenjarige Oorlog. Het beroemde zeelied ‘Hearts of Oak’ werd gecomponeerd ter herdenking van de strijd. De strijd werd zo dicht bij de kust uitgevochten dat volgens hedendaagse verslagen tienduizend mensen de strijd vanaf de kust gadesloegen.
Dit wat latere schilderij van Pocock is deels gebaseerd op een eerder schilderij van Dominic Serres en toont Hawke’s ‘Royal George’ in het linker midden, met de kleur van zijn blauwe admiraal als hoofdkleur, in actie met de Conflans’ ‘Soleil Koninklijk’ naar rechts, hoewel deze laatste ten onrechte wordt weergegeven als een driedekker. Een Frans schip achter de ‘Royal George’’ schiet aan beide kanten breed, haar stuurboordbatterij was waarschijnlijk gericht op de ‘Torbay’ van Augustus Keppel,’ terwijl ertussen, het Franse ‘Thesee’ zinkt bij de boeg.
Dit was grotendeels te wijten aan het feit dat het water door haar lagere en voorste lijwaartse kanonpoorten in de zware zee stroomde, aangezien deze strijd een voorbeeld was van het nadeel van vechten met de ‘weermeter’’ (het algemeen aangenomen voordeel van te loef zijn).
Info hieronder afgeleid van Wikipedia.org
Pocock werd geboren in Bristol in 1740; de zoon van een zeeman, hij volgde het beroep van zijn vader en was meester op een koopvaardijschip op de leeftijd van 26.
Tijdens zijn tijd op zee, hij werd een bekwaam kunstenaar door inkt- en wasschetsen te maken van schepen en kusttaferelen voor zijn logboeken.
In 1778, De werkgever van Pocock, Richard kampioen, werd financieel insolvent als gevolg van de effecten van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog op de trans-Atlantische handel.
Als gevolg, Pocock gaf de zee op en wijdde zich aan de schilderkunst; met de eerste van zijn werken tentoongesteld door de British Royal Academy of Arts in 1782.
Later dat jaar, Pocock kreeg de opdracht om een reeks schilderijen te maken die de overwinning van George Rodney in de Slag om de Saintes . illustreren; en als favoriet van Samuel Hood werd hij benoemd tot Marine Painter van koning George.
Pococks marineschilderijen bevatten uitgebreid onderzoek, inclusief het interviewen van ooggetuigen over weer- en windomstandigheden en de posities, voorwaarde, en het uiterlijk van hun schepen; en het tekenen van gedetailleerde plannen van de strijd en voorlopige schetsen van individuele schepen.
Hij was zelf ook aanwezig op de Glorious First of June in 1794, aan boord van het fregat HMS Pegasus. Naast zijn grootschalige olieverfschilderijen die zeeslagen afbeelden, Pocock maakte ook veel aquarellen van kust- en scheepstaferelen.