The Venetian At The Mask Ball
The Venetian At The Mask Ball c1837 by French Painter Joseph-Desire Court (1797 – 1865); portrecista i malarz o tematyce historycznej.
This is a breath taking portrait of a beautiful young lady sitting on a balcony seat at a grand ball, with her back to a massive golden floral carved pillar.
The is wearing an eye catching deep pink and white tall hat that is complimented with three large feathers that hanging over her hat to her right side; one feathre is black, the others are deep pink and white just like her hat.
That hat and feathers make her jet black hair and dark eyes stand out; and are beautifully contrasted with her black velvet and deep rose dress with fluffy white sleeves and adorned with deep pink along her hair, hat, and sleeves of the dress that are a perfect match for the other articles of clothing described above.
She is also wearing a pair of arms length gloves that do not have finger attatchments; and on her left hand she is wearing diamond and red gemstone ring and from her right hand dangles a mask.
In the background we see three huge lighted chandeliers and a very large crowd of people that have come to the ball.
The Venetian At The Mask Ball is a retouched digital art old masters reproduction of a public domain image.
Poniżej informacje dzięki uprzejmości Galeria Matthiesena
Uważa się, że portret, o których mowa w 1838 Katalog salonów jako Portret panny W, może pochodzić od córki zaufanego lokaja Ludwika Filipa, Jerzego Białego. W latach trzydziestych XIX wieku służyła „Mademoiselle White” jako pokojówka Adélaïde d’Orléans, siostra Ludwika Filipa i nierzadko zdarzało się, że dziecko zaufanego sługi znalazło zatrudnienie w gospodarstwie domowym innego członka rodziny królewskiej.
Sam George White był pierwotnie zatrudniony przez brata króla, książę Montpensier, i po jego śmierci w r 1807 został przejęty przez Louis-Philippe. Uważa się, że George While wstąpił na służbę rodziny królewskiej podczas ich pierwszego wygnania w Anglii, z 1800-1815, i stał się najbliższym z osobistych służących. George miał pokoje zarówno w zamku Randan, jak i Trianon w Wersalu i otrzymał zasiłek w wysokości 3000 franków podczas drugiego wygnania Ludwika Filipa, 1848-1850.
Wiadomo również, że George miał oko do sztuki, zakup prac w imieniu Louis-Philippe przy wielu okazjach. Chociaż ten portret może wydawać się wspaniały dla służącego, być może pokazuje zarówno szacunek, jakim darzono rodzinę w Domu Królewskim, jak i powiązania Jerzego z bractwem artystycznym. Nie jesteśmy pewni, czy był osobiście znany Dworowi, jednak przedłużona działalność dworu w Wersalu w okresie monarchii lipcowej musiała ich obu poznać.