Żółty
Amarilla autorstwa brytyjskiego malarza Frederic Leighton (1830 – 1896); był malarzem i rzeźbiarzem, który należał do Akademii, Neoklasyczne i brytyjskie ruchy estetyczne; a także politykiem.
To jest piękny portret młodej, pociągającej brunetki ze smutnym wyrazem twarzy, pozującej przy kamiennej ścianie z widokiem na ocean i linię brzegową zielonych liści.
Bezpośrednio za nią są dwa duże drzewa z brązowymi liśćmi i kilkoma czerwonymi liśćmi, które wskazują, że nadeszła jesień; a tuż po jej prawej stronie widzimy małą żaglówkę zbliżającą się do brzegu.
Na głowie ma owiniętą białą chustkę z czarnym wzorem wzdłuż krawędzi, Biała bluza, czerwona sukienka na całej długości, czarną welurową kamizelkę; i trzyma chusteczkę w lewej ręce, z prawą ręką opartą na półce kamiennej ściany.
Jest to zremasterowana cyfrowa reprodukcja starych mistrzów obrazu z domeny publicznej, która jest dostępna jako druk na płótnie online.
Informacje poniżej od Wikipedia.org
Leighton urodził się w Scarborough jako syn Augusty Susan i dr. Frederic Septimus Leighton. Miał dwie siostry, w tym Aleksandrę, która była biografem Roberta Browninga.[2] Kształcił się w University College School, Londyn.
Następnie otrzymał wykształcenie artystyczne na kontynencie europejskim, najpierw od Eduarda von Steinle, a następnie od Giovanniego Costy. W wieku 17, w lecie 1847, spotkał filozofa Arthura Schopenhauera we Frankfurcie i narysował jego portret, grafitem i gwaszem na papierze – jedyne znane pełnometrażowe studium Schopenhauera wykonane z życia.
Kiedy był 24 był we Florencji; studiował w Akademii Sztuk Pięknych, i namalował procesję Madonny Cimabue przez Borgo Allegri. Od 1855 do 1859 mieszkał w Paryżu, gdzie poznał Ingresa, Delacroix, Corot i Millet.
W 1860, przeprowadził się do Londynu, gdzie związał się z prerafaelitami. Zaprojektował grób Elizabeth Barrett Browning dla Roberta Browninga na angielskim cmentarzu, Florencja w 1861. W 1864 został współpracownikiem Akademii Królewskiej i in 1878 został jej prezesem (1878–96).
Jego 1877 rzeźba, Zapasy atlety z pytonem, uważano w swoim czasie za inaugurację renesansu współczesnej rzeźby brytyjskiej, zwanej Nową Rzeźbą. Tak twierdził wówczas amerykański krytyk sztuki Earl Shinn “Oprócz Leightona, nie ma nikogo, kto byłby w stanie umieścić właściwą figurę z freskami w łuku Muzeum Kensington”. Jego obrazy reprezentowały Wielką Brytanię 1900 Wystawa Paryska.
Leighton został pasowany na rycerza w Windsorze w 1878, i został mianowany baronetem, Holland Park Road w parafii St Mary Opatów, Kensington, w hrabstwie Middlesex, osiem lat później. Był pierwszym malarzem, który otrzymał tytuł parostwa, w 1896 Wyróżnienia noworoczne.
Patent, dzięki któremu stał się Baronem Leightonem, Stretton w hrabstwie Shropshire, został wydany dn 24 styczeń 1896; Leighton zmarł następnego dnia na dusznicę bolesną.
Po jego śmierci jego baronia wygasła po tym, jak istniała tylko przez jeden dzień; to rekord w Peerage. Jego dom w Holland Park, Londyn zamieniono w muzeum, Muzeum Leighton House.
Zawiera wiele jego rysunków i obrazów, a także niektóre z jego dawnej kolekcji dzieł sztuki, w tym dzieła starych mistrzów i jemu współczesnych, takie jak obraz poświęcony Leightonowi autorstwa Sir Johna Everetta Millaisa.
W domu znajduje się również wiele inspiracji Leightona, w tym jego kolekcję płytek Iznik. Jego centralnym punktem jest wspaniała Sala Arabska. The Hall jest opisywany w dziesiątym numerze Cornucopia. Niebieska tablica upamiętnia Leightona w Leighton House Museum.