Marchesa Marianna Florenzi
Marchesa Marianna Florenzi (1802 – 1870) ok. 1824 r. autorstwa niemieckiego malarza Heinricha Marii von Hessa (1798 – 1863); członek Ruchu Nazareńskiego i przede wszystkim malarz o tematyce religijnej i mitologicznej.
Ten portret Marchesy Marianna Florenzi przedstawia ją w wieku 22, siedząc we wnęce dużego ogrodu, otoczona okrągłymi niebiesko-zielonymi marmurowymi kolumnami i białawymi prostokątnymi kolumnami, które tworzą ścianę za nią.
Siedzi na wyściełanej kamiennej ławce, ubrany w czerwony płaszcz o pełnej długości z czarnymi guzikami po zewnętrznej stronie, obszyty niebieskimi futrzanymi akcentami wzdłuż kołnierza, plecy, nadgarstek i dół; oraz pomarańczowy pasek z prostokątną klamrą w romby, która utrzymuje płaszcz zamknięty.
Pod płaszczem widać długą białą sukienkę, która jest marszczona w trzech warstwach poniżej kolan, i że ma na sobie białe pończochy i czarne skórzane buty.
W lewej dłoni, na czwartym palcu ma złoty pierścionek, trzyma różowo-fioletowy kwiat, a prawą ręką, która na czwartym palcu ma zielony klejnot i złoty pierścionek, trzyma kościanobiały kapelusz z piórami z boku i koronkową wstążką u góry, która tworzy również pasek pod brodą.
Po jej lewej stronie stoi bardzo duży wazon w doniczce, który stoi na pięknej podłodze wyłożonej kafelkami, który ma dwa duże różowe kuliste kwiaty wyrastające z gleby; a po jej prawej stronie znajduje się ścieżka prowadząca do ogrodu z dużą funkcjonalną fontanną, drzewa przycięte tak, aby utworzyły łuk, z którego roztacza się piękny widok z balkonu, z którego roztacza się widok na miasto w oddali.
Marchesa Marianna Florenzi to wyretuszowana cyfrowa reprodukcja obrazu dawnych mistrzów należąca do domeny publicznej.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Ludwig był synem klasycysty (klasyczne studium starożytności) i filhellen (intelektualny ruch podziwu dla Grecji przełomu XIX i XX w) Fryderyka Thierscha, który urodził się w Monachium w Niemczech w 1825.
Miał dwóch starszych braci; jednym z nich był chirurg Karl Thiersch (1822 – 1895) a drugim był teolog H. W. J. Thierscha (1817 – 1885).
Ludwig rozpoczął edukację artystyczną jako student Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, studiuje rzeźbę; ale po kilku latach zajął się malarstwem i został uczniem trzech niemieckich malarzy; Henryk Maria von Hess (1798 – 1863) Ruchu Nazareńskiego (niemiecki ruch romantyczny, którego celem było ożywienie duchowości w sztuce); Juliusa Schnorra von Carolsfelda (1794 – 1872 ), przede wszystkim malarz tematów biblijnych, i Karla Schorna (1803 – 1850), oprócz malarza był także mistrzem szachowym.
Po ukończeniu studiów na Akademii Sztuk Pięknych 1848, namalował kawałki Sakuntala (jest żoną Dushyanty i matką cesarza Bharaty), i scena z Kamissardami (byli hugenotami lub francuskimi protestantami, którzy trzymali się reformatów, lub kalwiński, tradycji protestantyzmu. na początku XVIII wieku, podnosili opór przeciwko prześladowaniom, które nastąpiły po edykcie z Fontainebleau Ludwika XIV, uznając protestantyzm za nielegalny.)
Po ukończeniu tych prac udał się następnie do Rzymu, Włochy; gdzie naszkicował sceny z codziennego życia Włochów i namalował dzieło Hiob unter seinen Freunden (Hioba wśród swoich przyjaciół ).
W 1852 kazał udać się do Aten, Grecja z ojcem, gdzie zastąpił włoskiego malarza, Lekarz i archeolog amator Rafaello Ceccoli (1800 – 1850); w ateńskiej szkole sztuk pięknych; zainteresowanie sztuką bizantyjską.
W tym czasie od 1852 – 1855 Ludwig namalował kilka fresków w kościołach greckich i był czołowym członkiem ruchu na rzecz modernizacji sztuki bizantyjskiej poprzez wprowadzenie elementów zachodnich, takie jak perspektywa naturalistyczna i anatomia; co spotkało się z ostrym sprzeciwem Grecji ze strony tych, którzy postrzegali takie reformy jako sposób na zastąpienie długotrwałych tradycji greckich obcymi.
Przez resztę życia Ludwig podróżował po różnych miastach, malując dla mecenasów i tworząc freski do kościołów, co było szczególnie godne uwagi wraz z pracami włoskiego malarza Ludwiga Seitza (1844 – 1908) i Francuz Jean-Hippolyte Flandrin (1809 – 1864); uważa się, że przewodził odrodzeniu w zachodnioeuropejskiej sztuce kościelnej.