Pygmalion en Galatea
Pygmalion en Galatea c1890 door Franse schilder Jean-Léon Gérôme (1824 – 1904), was ook een ervaren beeldhouwer van de academische periode; wordt beschouwd als een van de belangrijkste kunstenaars van die periode.
Zijn interpretatie van het Grieks-mythologische verhaal van Pygmalion en Galatea, Pygmalion wordt afgebeeld terwijl hij zijn ivoren beeld kust dat hij Galatea noemde op het exacte moment dat de godin van de liefde, Aphrodite of Venus vanuit Romeins perspectief brengt het beeld tot leven in antwoord op zijn gebed; met Cupido, de God van Liefde naar rechts, een pijl van zijn boog op het paar richtend, samen met wat lijkt op het masker van komedie en tragedie zittend op een richel op de muur onder Cupido.
Dit schilderij is een van de drie die hij deed en de wonderbaarlijke gebeurtenis vanuit verschillende referentiepunten liet zien.
Pygmalion and Galatea is a retouched digital art reproduction of a public domain image that is available as a online opgerold afdrukken.
Info hieronder van Wikipedia.org
Jean-Léon Gérôme (11 Kunnen 1824 – 10 Januari 1904) was een Franse schilder en beeldhouwer in de stijl die nu bekend staat als academisme. Zijn schilderijen werden zo wijdverbreid gereproduceerd dat hij... “misschien wel de beroemdste levende kunstenaar ter wereld in 1880.”[1] Het bereik van zijn oeuvre omvatte historische schilderkunst, Griekse mythologie, oriëntalisme, portretten, en andere onderwerpen, de academische schildertraditie naar een artistiek hoogtepunt brengen. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste schilders uit deze academische periode.
In 1840 hij ging naar Parijs, waar hij studeerde onder Paul Delaroche, die hij vergezelde naar Italië in 1843. Hij bezocht Florence, Rome, het Vaticaan en Pompeii. Bij zijn terugkeer naar Parijs in 1844, zoals veel studenten van Delaroche, hij trad toe tot het atelier van Charles Gleyre en studeerde daar een korte tijd. Daarna ging hij naar de School of Fine Arts. In 1846 hij probeerde deel te nemen aan de prestigieuze Prix de Rome, maar faalde in de laatste fase omdat zijn figuurtekening onvoldoende was.
Zijn schilderij The Cock Fight (1846) is een academische oefening die een naakte jonge man en een zeer dun gedrapeerde jonge vrouw met twee vechthanen uitbeeldt, met de baai van Napels op de achtergrond. Hij stuurde dit schilderij naar de Parijse Salon van 1847, waar het hem een medaille van de derde klasse opleverde. Dit werk werd gezien als de belichaming van de Neo-Grec-beweging die was ontstaan uit de studio van Gleyre (waaronder Henri-Pierre Picou en Jean-Louis Hamon), en werd verdedigd door de invloedrijke Franse criticus Théophile Gautier, wiens recensie Gérôme beroemd maakte en zijn carrière effectief lanceerde.
Gérôme liet zijn droom om de Prix de Rome te winnen varen en profiteerde van zijn plotselinge succes. Zijn schilderijen De Maagd, het Kindje Jezus en Saint John en Anacreon, Bacchus en Eros wonnen een tweederangs medaille op de Parijse Salon in 1848. In 1849, hij maakte de schilderijen Michelangelo (ook wel In zijn Studio genoemd) en een portret van een dame.
In 1851, hij versierde een vaas die later door keizer Napoleon III van Frankrijk aan prins Albert werd aangeboden, nu onderdeel van de Royal Collection in St. James's Palace, Londen. Hij exposeerde Grieks interieur, Souvenir uit Italië, Bacchus en liefde, dronken 1851; in Paestum 1852; en een idylle in 1853
In 1852, Gérôme kreeg de opdracht om een grote muurschildering te schilderen van een allegorisch onderwerp naar keuze. Het tijdperk van Augustus, de geboorte van Christus, die de geboorte van Christus zou combineren met veroverde naties die hulde brengen aan Augustus, misschien bedoeld om Napoleon III te vleien, wiens regering opdracht gaf tot de muurschildering en die werd geïdentificeerd als een “nieuwe Augustus.
Een aanzienlijke aanbetaling stelde Gérôme in staat om te reizen en onderzoek te doen, eerst binnen 1853 naar Constantinopel, samen met de acteur Edmond Got, en in 1854 naar Griekenland en Turkije en de oevers van de Donau, waar hij aanwezig was bij een concert van Russische dienstplichtigen die muziek maakten onder dreiging van een zweep.
In 1853, Gérôme verhuisd naar de Tea Box, een groep studio's in de Rue Notre-Dame-des-Champs, Parijs. Dit zou een ontmoetingsplaats worden voor artiesten, schrijvers en acteurs, waar George Sand de componisten Hector Berlioz . vermaakte, Johannes Brahms en Gioachino Rossini en de romanschrijvers Théophile Gautier en Ivan Turgenev.
In 1854, hij voltooide nog een belangrijke opdracht, het verfraaien van de kapel van St. Hiëronymus in de kerk van St. Severin in Parijs. Zijn laatste communie van St. Hiëronymus in deze kapel weerspiegelt de invloed van de school van Ingres op zijn religieuze werken.
Naar de Wereldtentoonstelling van 1855 hij droeg Pifferaro . bij, herder, en het tijdperk van Augustus, de geboorte van Christus, maar het was het bescheiden schilderij Recreatie in een Russisch kamp dat de meeste aandacht trok...