Pygmalion en zijn standbeeld c1777
Pygmalion en zijn standbeeld c1777 is een voortreffelijk voorbeeld van neoklassieke kunst, gemaakt door de Franse kunstenaar Louis-Jean-Francois Lagrenée (1725 – 1805). Het stuk, die rond werd voltooid 1777, is gebaseerd op het mythologische verhaal van Pygmalion, de beeldhouwer die verliefd wordt op een beeld van een vrouw die hij heeft gemaakt, en zijn wens dat het standbeeld tot leven zou komen. Lagrenée’s weergave van deze mythe combineert klassieke idealen met een emotioneel gevoel, bijna goddelijke kwaliteit, die de diepe emotionele band tussen mens en kunst inkapselt.
De compositie van het schilderij is gevuld met ingewikkelde details, van de rijkelijk gedrapeerde stoffen tot de etherische afbeelding van de goden en de levensechte kenmerken van het beeld. Lagrenée’s delicate gebruik van licht en schaduw zorgt voor een levendig contrast, het versterken van de sensualiteit van de figuren en het verheffen van het moment van transformatie. De aanwezigheid van figuren als Cupido en andere goden introduceert een gevoel van goddelijke tussenkomst, alsof hij getuige wilde zijn van de wonderbaarlijke gebeurtenis die zich ontvouwde.
Inhoudsopgave
Het hoofdonderwerp en figuren
Het middelpunt van het schilderij is het beeld van een vrouw, gebeeldhouwd door Pygmalion, die in het midden van de compositie staat. Ze wordt afgebeeld met gratie en schoonheid, haar vorm geïdealiseerd volgens klassieke normen. Haar lichaam, vervaardigd uit steen, straalt een gevoel van levensechte stilte uit, alsof ze op het punt staat tot leven te komen. Om haar heen zijn goden en cherubs, waaronder een prominente engelachtige figuur met vleugels. Dit hemelwezen lijkt het gezicht van het standbeeld zachtjes aan te raken, door het te doordrenken met goddelijk leven.
Pygmalion, afgeschilderd als een man van klassieke schoonheid, knielt naast zijn creatie, zijn uitdrukking was er één van ontzag en aanbidding. Zijn houding suggereert zowel eerbied als verlangen, terwijl hij naar het standbeeld staart, misschien wachtend op het moment waarop zijn wens in vervulling zal gaan. Zijn draperie is afgebeeld met naturalistische plooien, waarbij hij zijn connectie met de klassieke wereld en de nobelheid van zijn vak benadrukte.
In de linkerbovenhoek van het schilderij, een groep engelen en goden, inclusief Cupido met strik, kunnen worden gezien terwijl ze hun rol spelen als goddelijke boodschappers. Deze figuren dienen als symbolen van liefde en transformatie, nadruk op het mythologische thema van het stuk. De omringende wolken staan symbool voor het etherische rijk, en hun zachte, golvende vormen contrasteren met de stijfheid van de menselijke figuren beneden.
Objecten en terrein
De setting is een geïdealiseerde klassieke ruïne. De architectuur op de achtergrond omvat afbrokkelende kolommen en metselwerk, het geven van een gevoel van oudheid aan de scène. Deze plaatsing in ruïnes suggereert het verval van aardse dingen en de transcendentie van liefde en kunstenaarschap naar het goddelijke. De grond is ruw en verweerd, het contrast tussen het fysieke en het metafysische verder versterken. Deze architecturale elementen verwijzen naar klassieke tempels en de wereld van het oude Griekenland en Rome, het verankeren van het verhaal in een tijdloze en mythische ruimte.
De objecten op de voorgrond, inclusief een marmeren sokkel en gedrapeerd doek, versterken het thema kunstenaarschap en creatie. Pygmalions gereedschap, misschien een beitel of borstel, worden gesuggereerd door de verspreide voorwerpen nabij zijn voeten, symboliseert de toewijding van de kunstenaar aan zijn vak en zijn vermogen om het leven uit levenloze materie te vormen. De rijke texturen van de stof gedrapeerd rond de figuren, met zijn vloeiende en golvende plooien, benadrukken verder de sensualiteit en gratie van de scène.
Materialen en technieken
Lagrenée's techniek in Pygmalion en zijn standbeeld onthult een beheersing van olieverfschilderij, voor een nauwkeurige en toch vloeiende verftoepassing. De huidtinten van zowel Pygmalion als zijn standbeeld worden met opmerkelijke subtiliteit weergegeven, de vorm van elke figuur gemodelleerd met clair-obscur, wat de driedimensionaliteit van de figuren versterkt. Het gebruik van licht en schaduw contrasteert prachtig, vooral op het standbeeld, waarvan glad, gepolijst oppervlak wordt verlicht op een manier die het levensechte uiterlijk accentueert.
De zorgvuldige aandacht van de kunstenaar voor textuur is duidelijk zichtbaar in de behandeling van de stoffen. De zachte gordijnen contrasteren met de hardere oppervlakken van steen en marmer, waardoor de scène een gevoel van diepte en tactiele rijkdom krijgt. Ook het kleurgebruik van Lagrenée is opmerkelijk, waarbij de bleke tinten van het beeld en de zachte roze en blauwe tinten van de omringende figuren een serene maar dramatische levendigheid aan de algehele compositie geven.
De figuren zelf zijn in klassieke stijl gemodelleerd, belichaamt de elegantie en gratie van Griekse en Romeinse beeldhouwwerken. De gespierde vorm van Pygmalion en het gewelfde, geïdealiseerde kenmerken van het beeld weerspiegelen de artistieke waarden van die tijd. Hoe zachter, droomachtige kwaliteiten van de omringende wolken en hemelse figuren, gecombineerd met de meer geaarde elementen van de menselijke figuren en architectonische ruïnes, creëer een harmonie tussen het aardse en het goddelijke.
Stijl, Thema, en stemming
Pygmalion en zijn standbeeld is onmiskenbaar beïnvloed door de idealen van de neoklassieke periode. De terugkeer naar klassieke thema's, gecombineerd met een eerbied voor de Griekse en Romeinse oudheid, blijkt duidelijk uit de afbeelding van Pygmalion als een held uit de mythe. Het thema transformatie, zowel fysiek als spiritueel, staat centraal in het verhaal, het benadrukken van de kracht van kunst en liefde om de menselijke conditie te overstijgen. Lagrenée doordrenkt de scène met een sfeer van eerbied en ontzag, terwijl de goden hun zegen schenken aan de kunstenaar en zijn creatie. De romantische en sensuele ondertonen worden getemperd door een gevoel van goddelijke tussenkomst, wat suggereert dat ware liefde en creatie alleen volledig gerealiseerd kunnen worden met de aanraking van het goddelijke.
De algemene sfeer van het schilderij is er een van stille contemplatie en verwondering. De verlangende blik van Pygmalion en de tederheid, De bijna heilige interactie tussen het beeld en de hemelse wezens creëert een gevoel van goddelijke liefde, het herinnert de kijker aan de kruising tussen het menselijke kunstenaarschap en de goden’ tussenkomst in sterfelijke zaken. Dit werk spreekt over de blijvende kracht van de mythe, dol zijn op, en creatie.
Achtergrondverhaal van kunstwerken
Dit is weer een opvallend en mooi schilderij van het Grieks-mythologische verhaal van Pygmalion en Galatea; waarin het stenen beeldhouwwerk gemaakt door Pygmalion door de Godin van de Liefde met leven wordt bezeten, Afrodite, in antwoord op een door hem uitgesproken gebed.
In deze scène zien we Pygmalion op zijn linkerknie, met zijn rechterarm om de rug van Galatea en zijn linkerhand houdt haar linkerhand vast terwijl ze overgaat van een mooie vrouw van steen naar een mooie vrouw van vlees en bloed.
Bij Galatea rechts van haar en vlakbij haar been zweeft een cherubijn boven de kop van een gebeeldhouwde vis, die deel uitmaakt van het beeldhouwwerk waaruit Galatea is gemaakt, het verstelgedeelte van een gewaad dat om haar middel en tussen haar benen wordt bevestigd.
Achter haar zweeft nog een cherubijn op een grote witte wolk die ook de Godin van de Liefde ondersteunt, Aphrodite en nog een cherub boven haar; deze cherub duwt een diep wijnrood gordijn opzij en kijkt naar het wonder dat plaatsvindt.
Pygmalion en zijn standbeeld voor en na remastering Videoweergave
Achter en rechts van Pygmalion staat Aphrodite, ga op de wolk liggen en raak Galatea aan zodat het beeld in een mens kan veranderen; en boven haar, aan de andere kant van de wolk, bevindt zich de derde cherub die een gouden fakkel vasthoudt die in lichterlaaie staat, met rook die in de richting van Galatea stroomt.
Dit alles gebeurt in het beeldhouwersatelier van Pygmalion, weg van nieuwsgierige blikken en de open binnenplaats die bestaat uit grote stenen zuilen, stenen muren, en stenen balken.
In zijn werkruimte zien we rechts van de sculptuur een houten krukje, evenals een hamer en beitel op de vloer voor het beeld; en rechtsvoor in het tafereel staat een houten bank met een rood kussenblad met een groene mantel eroverheen gedrapeerd en op de vloer waarop een gedeeltelijk gebroken stenen buste van de godin Aphrodite rust..
Pygmalion And His Statue is een geremasterde digitale kunstreproductie van oude meesters van een afbeelding uit het publieke domein die beschikbaar is als canvas, acrylhout en metaalafdrukken online.
Bio -kunstenaar
Onderstaande informatie afgeleid van: Wikipedia.org
Louis werd geboren in Parijs, Frankrijk binnen 1724, en was de oudste van twee broers, beiden voorbestemd om bekende Franse schilders te worden; en toonde al op jonge leeftijd aanleg voor tekenen en schilderen.
Louis begon zijn artistieke carrière via de Royal School of Protected Pupils of Royal School for Protected Pupils, die werd opgericht in 1748 onder leiding van Charles Antoine Coypel (1694 – 1752) door de Franse koning Lodewijk XV.
De meesterschilders van de Franse Koninklijke Academie boden het publiek tegen een kleine vergoeding artistieke cursussen aan in tekenen en de principes en technieken van de kunst; dit zou de masters in staat stellen een keuze te maken uit degenen die zich voor de cursus hadden ingeschreven, zes van de meest begaafde individuen die op jaarbasis gratis onderwijs en een kleine toelage voor drie jaar zouden krijgen; en bereid de studenten voor op de Prix de Rome-wedstrijden.
Nadat hij was geselecteerd voor het programma, Louis begon zijn opleiding onder leiding van Carle van Loo (1705 – 1765); en bij zijn eerste poging in 1749 won met zijn Bijbelse schilderij de Prix de Rome “Jozef interpreteert de dromen van Farao”.
Tijdens zijn tijd aan de Franse Academie in Rome zou Louis zijn tijd wijden aan de barokke schilderstijl; die werd geïnspireerd door de Bolognese School en het werk van de Italiaanse schilders Francesco Albani (1578 – 1660) en Guido Reni (1575–1642).
Vier jaar later zou hij terugkeren naar Frankrijk, en begon te werken aan The Abduction of Dejaneira door de Centaur Nessus; bij het voltooien van het stuk 2 jaar later binnen 1755, het leverde hem eenparigheid van stemmen op, lidmaatschap van de Academie voor Schilderkunst en Beeldhouwkunst; waardoor hij een vooraanstaand schilder werd.
Vanaf dat moment zou Lodewijk veel commissies ontvangen van vooraanstaande opdrachtgevers, leden van de groeiende financiële gemeenschap, evenals royalty's; toen hij de aandacht trok van Elizabeth Petrovna, Keizerin van Rusland, WHO, in 1760, benoemde hem tot hofschilder en directeur van de Academie van St. Petersburg.