Zomerse nietsdoen; Dag dromen
Zomerse nietsdoen; Day Dreams c1909 door Britse schilder John William Godward (1861 – 1922), wiens carrière het einde van het neoklassieke tijdperk overspande?. Hij schilderde ook in het symbolisme, Esthetiek en academische kunststromingsstijlen
Dit is een prachtig portret van een jongedame aan de kust, geplaatst tegen een ruig berglandschap en een eiland met een religieuze tempel op de top en zeer grote bomen aan de linkerkant van het tafereel.
De jongedame zit op een decoratieve marmeren bank met een plant die het linkergedeelte van de bank overlapt; en haar beide benen liggen ook op de bank terwijl ze ontspant.
Ze draagt een violette doorschijnende jurk met blauwpaarse biezen langs de randen; ze draagt ook een soort groen schort met bandjes die twee keer om haar middel gaan, evenals haar schouders.
Haar zwarte haar is in een bos samengebonden met een goudkleurig koord; en ze heeft haar rechterhand over de scheenbenen van haar gebogen knieën; terwijl ze in haar linkerhand een groene plant met rode bloemen vasthoudt die over het zitgedeelte van de bank hangt.
Zomerse nietsdoen; Day Dreams is een geremasterde digitale kunstreproductie van oude meesters van een afbeelding uit het publieke domein die beschikbaar is als canvas, hout, acryl en metalen print online.
Info hieronder van Wikipedia.org
John William Godward was de oudste van vijf kinderen, en is vernoemd naar zijn vader John en grootvader William.
Hij exposeerde op de Koninklijke Academie van 1887. Toen hij met een van zijn modellen naar Italië verhuisde 1912, zijn familie verbrak alle contact met hem en sneed zelfs zijn afbeelding uit familiefoto's. Godward keerde in Engeland terug naar Engeland 1921, overleden in 1922, en wordt begraven op de begraafplaats van Brompton, West-Londen.
Een van zijn bekendste schilderijen is Dolce far Niente (1904), die werd aangekocht voor de collectie van Andrew Lloyd Webber in 1995. Zoals bij verschillende andere schilderijen, Godward schilderde meer dan één versie; in dit geval, een eerder (en minder bekend) 1897 versie met verder 1906 versie.
Hij pleegde zelfmoord op de leeftijd van 61 en er wordt gezegd dat hij dat in zijn afscheidsbrief heeft geschreven “waar de wereld niet groot genoeg voor is [beide] ikzelf en een Picasso”.
Zijn vervreemde familie, die het er niet mee eens was dat hij kunstenaar werd, schaamden zich voor zijn zelfmoord en verbrandden zijn papieren. Er is slechts één foto van Godward bekend die bewaard is gebleven.
Godward was een Victoriaanse neoclassicist, en daarom, in theorie, een volgeling van Frederic Leighton. Echter, hij is stilistisch nauwer verbonden met Sir Lawrence Alma-Tadema, met wie hij een voorliefde deelde voor de weergave van klassieke architectuur - in het bijzonder, statische landschapselementen opgebouwd uit marmer.
De overgrote meerderheid van de bestaande afbeeldingen van Godward toont vrouwen in klassieke kleding, geposeerd tegen landschapselementen; hoewel er enkele halfnaakte en volledig naakte figuren in zijn oeuvre voorkomen, een opmerkelijk voorbeeld is “In het Tepidarium c1913”.
Een titel die wordt gedeeld met een controversieel schilderij van Alma-Tadema met hetzelfde onderwerp dat zich in de “Kunstgalerie Lady Lever”. De titels weerspiegelen de inspiratiebron van Godward; dat was de klassieke beschaving, met name die van het oude Rome; een onderwerp dat Godward artistiek nauw met Alma-Tadema verbindt.
Gegeven het feit dat de klassieke wetenschap tijdens zijn leven wijdverspreider was onder het potentiële publiek voor zijn schilderijen dan tegenwoordig, nauwgezet detailonderzoek was belangrijk om als kunstenaar in dit genre een reputatie te verwerven.
Alma-Tadema was zowel archeoloog als schilder, die historische locaties bezocht en artefacten verzamelde die hij later in zijn schilderijen gebruikte: Godward, te, bestudeerde details als architectuur en kleding, om ervoor te zorgen dat zijn werken het stempel van authenticiteit droegen.
Daarnaast, Godward heeft andere belangrijke kenmerken van zijn schilderijen nauwgezet en nauwgezet weergegeven, dierenhuiden waarvan de beschilderingen “Middagrust c1910” en “Een cool toevluchtsoord c1910” bevat voorbeelden van een dergelijke weergave, evenals wilde bloemen “Nerissa circa 1906” en “Zomerbloemen c1903”.
De verschijning van mooie vrouwen in bestudeerde poses op zoveel van Godward’s doeken zorgt ervoor dat veel nieuwkomers in zijn werken hem ten onrechte categoriseren als Prerafaëlitisch., vooral omdat zijn palet vaak levendig kleurrijk is. De keuze van het onderwerp (oude beschaving versus, bijvoorbeeld, Arthur-legende) is beter gezegd dat van de Victoriaanse neoclassicist.
Net als talrijke schilders uit zijn tijd, Godward was een ‘Hoge Victoriaanse Dromer’, het produceren van beelden van een geïdealiseerde en geromantiseerde wereld, in het geval van zowel Godward als Alma-Tadema, werd bekritiseerd als een wereldbeeld van Victorianen in toga's.
Godward “bouwde al snel een reputatie op vanwege zijn schilderijen van jonge vrouwen in een klassieke setting en zijn vermogen om met gevoeligheid en technisch meesterschap het gevoel van contrasterende texturen van vlees over te brengen, marmer, bont en stoffen.
Godward's voorliefde voor het maken van kunstwerken die zich afspelen in de klassieke periode kwam waarschijnlijk voort uit de periode waarin hij werd geboren; aangezien het de laatste grootschalige klassieke heropleving in de westerse schilderkunst was, die in Engeland bloeide van de jaren 1860 tot de jaren 1890.