Neapolitańska dziewczyna
Neapolitańska dziewczyna ok. 1876 r. autorstwa francuskiego malarza Hugues Merle (1823 – 1881); która specjalizowała się w scenach matczynych uczuć, niewinność dzieciństwa i konsekwencje moralne.
We wnęce z boku budynku stoi ponętna brunetka z końca XIX wieku, wygrzewająca się w ciepłym blasku słońca.
Na czubku głowy ma brązową marszczoną chustkę, która ładnie kontrastuje z czerwonobrązowym kolorem ściany wnęki.
Oprócz chustki ma na sobie białą bluzkę z długim rękawem i częściowo czerwonym materiałem na przedramieniu, aż do jej ramienia.
Bluzkę uzupełnia pasek na sukienkę, który ma na sobie, składający się z czarnej kamizelki z czerwonymi wykończeniami i czerwonego, długiego dołu, który pasuje do rękawów.
Następnie ma z przodu limonkowy fartuch z kwiatowymi wzorami na górze i kwiatowym wzorem na dole z niebieskim kurczakiem; ma również na sobie duży naszyjnik z czerwonych koralików ze złotym emblematem gwiazdy zwisającym na końcu.
Ten portret młodej damy opiera się na kamiennym gzymsie wnęki, która znajduje się na dużej ceglanej ścianie z brązowych i jasnobrązowych ciętych cegieł.
Jest to zremasterowana cyfrowa reprodukcja starych mistrzów obrazu z domeny publicznej, która jest dostępna jako druk na płótnie online.
Poniższe informacje pochodzą z Wikipedia.org i Rehs.com
Hugues Merle urodził się w 1822 w La Sône, Francja i około wieku 21 przybył do Paryża, we Francji, gdzie studiował malarstwo u francuskiego malarza historycznego i portrecisty Léona Cognieta (1794 – 1880).
Chociaż niewiele wiadomo o wczesnym życiu Huguesa, zakłada się, że otrzymał on pewien stopień wykształcenia artystycznego przed przybyciem do Paryża w 1970 roku 1843; ponieważ zaczął wystawiać na Salonie Paryskim w r 1847 swoim utworem Portrait de L’auteur i in 1848 wystawił utwór Légende des Willis.
Z biegiem czasu reputacja Huguesa jako portrecisty znacznie wzrosła w latach pięćdziesiątych XIX wieku; a jako odnoszący sukcesy i wybitny malarz był w stanie przyciągnąć poważnych miłośników sztuki, którzy chcieli zbudować swoje kolekcje dzieł sztuki.
Jednym z tych wczesnych kolekcjonerów sztuki był 4. markiz Hertford, Richarda Seymoura-Conwaya (1800-1870); który kupił jego zgłoszenie do salonu Czytając Biblię 1859.
W latach 60. XIX wieku, Lista kolekcjonerów Huges obejmowała nie tylko osoby z kontynentu europejskiego, ale także amerykańscy kolekcjonerzy, takich jak William Walters z Baltimore, który zamówił The Scarlet Letter.