Widok z tyłu leżącej Wenus w towarzystwie Kupidyna z harfą
Leżąca Wenus w towarzystwie Kupidyna z harfą ok. 1817 r. autorstwa włoskiego rzeźbiarza Antonio Canovy (1757 – 1822), rzeźbiarz neoklasyczny, który słynął z marmurowych posągów; i uważany za największego artystę neoklasycznego.
To piękny grawer autorstwa włoskiego grawera Domenico Marchettiego (1780 – 1844) wzorowany na rzeźbie Antonio Canovy, i został przygotowany przez włoskiego kreślarza-pośrednika Giovanniego Tognolli (1786 – 1862).
Ma piękne detale, a efekty świetlne nadają grawerowi wspaniałe poczucie głębi; nie tylko konstrukcji pościeli, ale z Wenus (rzymska bogini miłości) i jej syn Kupidyn (rzymski bóg miłości/pożądania) który gra obok niej na harfie.
Leżąca Wenus w towarzystwie Kupidyna z harfą to wyretuszowana reprodukcja obrazu cyfrowego autorstwa dawnych mistrzów należąca do domeny publicznej, która jest dostępna online jako druk na płótnie.
Użyj tego linku, aby kupić Aktywa ozdobne użyte do stworzenia ramki w tym kawałku; pakiet zawiera 400 elementy pięknie zaprojektowanych ozdób.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Antonio urodził się jako syn Pietro Canovy, kamieniarz, i Maria Angela Zardo Fantolini w 1757 w ówczesnym mieście Possagno należącym do Republiki Weneckiej.
Republika Wenecka lub Republika Wenecka była suwerennym państwem i republiką morską w częściach dzisiejszych Włoch (głównie północno-wschodnie Włochy) dla którego istniał 1100 lata od 697 AD do 1797 OGŁOSZENIE.
Skupia się na społecznościach lagunowych zamożnego miasta Wenecja, obejmował liczne posiadłości zamorskie we współczesnej Chorwacji, Słowenia, Czarnogóra, Grecja, Albanię i Cypr.
Kiedy Antonio miał cztery lata, zmarł jego ojciec, a rok później jego matka wyszła ponownie za mąż i w rezultacie został oddany pod opiekę dziadka ze strony ojca Pasino Canovy, który był kamieniarzem i właścicielem kamieniołomu; a także rzeźbiarz późnobarokowy specjalizujący się w wykonywaniu ołtarzy z posągami i płaskorzeźbami.
To połączenie doprowadziło Antonio do sztuki rzeźbienia, aw wieku dziewięciu lat stworzył dwie małe kapliczki z marmuru z Carrary, które istnieją do dziś, a już w wieku dziesięciu lat tworzył modele z gliny i rzeźbił w marmurze.
W wieku 13 rozpoczął naukę u wybitnego neoklasycznego XVIII-wiecznego włoskiego rzeźbiarza Giuseppe Bernardiego (1694 – 1773), znany również jako Torretto; i to trwałoby całe lata.
Następnie Antonio rozpoczął pracę i naukę pod kierunkiem włoskiego rzeźbiarza Giovanniego Ferrari (174 – 1826), iw tym okresie niektórzy miejscowi mnisi wyposażyli go w własną pracownię rzeźbiarską w klasztorze
W 1775 Antonio rozpoczął projekt mający na celu produkcję posągów Orfeusza i Eurydyki do ogrodu senatora Giovanniego Faliera, na który otrzymał zlecenie; i zakończył projekt do godz 1777.
Dzieła te są doskonałym przykładem stylu późnego rokoka; rok później zostały wystawione z okazji Święta Wniebowstąpienia na Piazza S. Marco, gdzie byli powszechnie chwaleni, co zapewniło mu sławę wśród elity weneckiej.
W 1779 Antonio otworzył studio przy Calle Del Traghetto przy ulicy S. Maurizio i otrzymał zlecenie od prokuratora Pietro Vettora Pisaniego na wykonanie swojego pierwszego marmurowego posągu przedstawiającego Dedala i Ikara.
W 1780 udał się do Rzymu, spędzając większość czasu na studiowaniu i szkicowaniu dzieł Michała Anioła; wtedy w 1781 ambasador Wenecji w Rzymie, Girolamo Zulian (1730 – 1795) zatrudnił go do wykonania rzeźby Tezeusza i Minotaura.
Uważa się, że Girolamo miał znaczący wpływ na sławę, jaką Antonio miałby w swojej karierze; a w swoim pałacu zamienił niektóre pokoje w swoim pałacu w pracownię Antonio.
Kiedy ukończył pracę nad Tezeuszem i Minotaurem; który przedstawia zwycięskiego Tezeusza siedzącego na martwym ciele Minotaura, reakcja pierwszych widzów dzieła, gdyby była to kopia greckiego oryginału; ale byli zszokowani, gdy dowiedzieli się, że jest to dzieło współczesne.
Od tego momentu sława Antonio rośnie 1783 do 1785, załatwił, opanowany, i zaprojektował pomnik nagrobny poświęcony Klemensowi XIV dla kościoła Santi Apostoli, który został ukończony w 1787; co zapewniło mu pozycję najwybitniejszego żyjącego artysty swoich czasów.
Aż do swojej śmierci w dalszym ciągu tworzył wspaniałe arcydzieła rzeźby 1822 w wieku 65.