Wenus waży Kupidyna
Wenus waży Kupidyna z motylem ok. 1894 r. autorstwa francuskiego malarza Henri Pierre Picou (1824 – 1895); znany ze swoich wczesnych prac portretowych i tematyki historycznej, a w późniejszych latach z tematów alegorycznych i mitologicznych
Wenus waży Kupidyna z motylem to uroczy i zabawny obraz przedstawiający dużego motyla spoczywającego na talerzu na jednym końcu dużej wagi balansowej z Kupidynem (ozdobiona kwiatami) na drugim talerzu i Wenus (z kwiatami we włosach) patrząc, jak motyl waży Kupidyna.
Wenus waży Kupidyna to kolorowy obraz z fantazyjnymi obiektami, zaczynając od wysokich kandelabrów stojących na podłodze, których Venus używa do trzymania wagi; podczas gdy za nią znajduje się biało-czerwona kolumna przewijania, która podkreśla jej lewą rękę znajdującą się za jej plecami, trzymającą Zielony Kołczan Kupidyna wypełniony strzałkami, a na wprost odpływ wyglądający jak twarz z bardzo dużymi okrągłymi ustami.
Wenus waży Kupidyna z motylem to wyretuszowana cyfrowa reprodukcja starych mistrzów obrazu należącego do domeny publicznej jest dostępna jako dekoracja ścienna w formie walcowanego druku artystycznego.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Henri-Pierre był malarzem akademickim i jednym z założycieli szkoły neogreckiej, wraz ze swoimi bliskimi przyjaciółmi Gustavem Boulanger, Jean-Leon Gerome, i Jean-Louis Hamon, także malarze akademiccy.
Wszyscy mężczyźni studiowali w warsztatach zarówno Paula Delaroche’a, jak i późniejszego Charlesa Gleyre’a. Na styl Picou zauważalny wpływ miał Gleyre; podczas gdy reszta grupy malowała głównie tematy klasyczne i mitologiczne.
Picou po raz pierwszy zadebiutowała swoim stylem artystycznym na Salonie w 1847; a rok później za swoje malarstwo otrzymał medal II stopnia, Kleopatra i Antoniusz nad Cydnus. Znana również jako Kleopatra nad Cydnus, jest powszechnie uważany za arcydzieło Picou.
Pokaz w Salonie w 1848 o Kleopatrze i Antoniuszu nad Cydnus pisał krytyk Théophile Gautier, którzy uznali, że temat jest zbyt ambitny, ale też to powiedział “Tak jak jest, daje największe nadzieje na przyszłość młodego artysty, i plasuje się wśród siedmiu lub ośmiu najważniejszych obrazów Salonu.”
W 1875, obraz był wystawiany w Nowym Jorku, a potem znalazł miejsce na ścianach prywatnej galerii sztuki w San Francisco.
Picou prowadził duży warsztat w Paryżu przy Boulevard de Magenta, co zapewniło mu miejsce do pracy nad rozległymi freskami. Jego popularność stale rosła, a on zdobył drugą nagrodę Prix de Rome w 1853 za swoje malarstwo, Jezus wypędza sprzedawców ze świątyni (Lichwiarze wypędzeni ze świątyni), i kolejny medal drugiej klasy za malarstwo w Salonie 1857.
Od czasu swojego debiutu w 1847, stał się stałym bywalcem Salonu, pokazywany prawie co roku, aż do swojej ostatniej wystawy w 1893. Nazywany najmodniejszym malarzem schyłku II Cesarstwa Francuskiego; i otrzymał wiele prowizji, w tym komisje na duże freski religijne z wielu kościołów, który obejmował Église Saint-Roch.