Alegoria muzyki
Alegoria muzyki (Alegoria muzyki) C1764 autorstwa francuskiego malarza Francois Boucher (1703 – 1770); znany również jako rysownik, grawer i dekorator w stylu francuskiego rokoko, który był dobrze znany ze swojej bogatej mitologii, motywy alegoryczne i erotyczne, był nadwornym malarzem Ludwika XV i ulubieńcem markizy de Pompadour.
Ten swobodny obraz w stylu Rococo autorstwa Bouchera interpretuje znaczenie muzyki, pokazując atrakcyjną młodą kobietę owiniętą warstwami odzieży, odsłaniając jej nagie lewe ramię i pierś, Gdy jej lewe przedramię spoczywa na czerwonej szmatce, która jest położona nad chmurami, które wspierają ją w niebiosach.
Trzyma w swojej przedłużonej prawej ręce złotą lire, w której gra skrzydlate putti, która opiera się o prawą nogę, z kolejnym putti latając nad nimi, trzymając wieniec laurowy w prawej ręce i flet w wydłużonej lewej ręce.
Przez pływające putti i umieszczone przez górne ramię młodej damy to biała gołębica, co stanowi zestaw trzech, z pozostałymi dwoma usytuowanymi u podstawy otwartej nuty i różowych róż, które są pozycją tuż poniżej jej lewego przedramienia.
Pod nią znajduje się klakson lekko pokryty większą liczbą liści laurowych; A za putti, który gra warstwę, znajduje się niebieski hełm ze złotym dorosłym i niebieskim górnym piórem obok miecza owiniętego tkaniny złotym uchwytem.
Allégorie de la Musique to zremasterowana sztuka cyfrowa stary mistrzów reprodukcji wizerunku domeny publicznej, który jest dostępny jako druk na płótnie online.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Pochodzący z Paryża, Boucher był synem mniej znanego malarza Nicolasa Bouchera, który dał mu pierwszy trening artystyczny. W wieku siedemnastu lat, obraz Bouchera podziwiał malarz François Lemoyne. Lemoyne mianował później Bouchera swoim uczniem, ale już po trzech miesiącach, poszedł do pracy dla grawera Jean-François Cars.
W 1720, zdobył elitarne Grand Prix de Rome za malarstwo, ale dopiero pięć lat później skorzystał z wynikającej z tego możliwości studiowania we Włoszech, z powodu problemów finansowych w Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby.[1] Po powrocie ze studiów we Włoszech został przyjęty do zrefundowanej Académie de peinture et de sculpture na 24 listopad 1731. Jego kawałek recepcji (kawałek recepcji) był jego Rinaldo i Armida z 1734.
Boucher poślubił Marie-Jeanne Buzeau w 1733. Para miała razem troje dzieci. Boucher został członkiem wydziału w 1734 i od tego momentu jego kariera nabrała tempa, gdy został mianowany profesorem, a następnie rektorem Akademii, zostaje inspektorem w Królewskiej Manufakturze Gobelinów i wreszcie premierem Peintre du Roi (Pierwszy malarz króla) w 1765. Portret Marie-Louise O'Murphy c. 1752
Boucher zmarł dnia 30 Móc 1770 w rodzinnym Paryżu. Jego imię, wraz z tym jego patronki Madame de Pompadour, stał się synonimem francuskiego stylu rokoko, prowadząc braci Goncourt do pisania: “Boucher jest jednym z tych mężczyzn, którzy reprezentują smak stulecia, kto wyraża?, personifikować i ucieleśniać go.”
Boucher słynie z tego, że mówi, że natura jest “zbyt zielony i słabo oświetlony” (zbyt zielony i źle oświetlony).
Boucher był związany z grawerem kamieni szlachetnych Jacques Guay, kogo nauczył rysować. Był również mentorem dla morawsko-austriackiego malarza Martina Ferdinanda Quadala oraz neoklasycznego malarza Jacquesa-Louisa Davida w 1767.[4] Później, Boucher wykonał serię rysunków dzieł Guay, które Madame de Pompadour następnie wygrawerowała i rozprowadziła jako ładnie oprawiony tom wśród uprzywilejowanych dworzan