Portret van keizerin Elisabeth van Oostenrijk
Keizerin Elisabeth van Oostenrijk c1865 door Duitse schilder Franz Xaver Winterhalter (1805 – 1873), een portretkunstenaar uit het neoclassicisme en de romantiek uit de 19e eeuw.
Dit portret toont keizerin Elisabeth in een prachtige en sierlijke balzaaljurk, poserend bij een grote zuil versierd met bloemen die deel uitmaakt van een poort naar een groot landschap als de avond nadert.
De lucht is een rijke tint van donkerblauw en lichtblauw, met een vleugje aquablauw dat opgaat in uitgestrekte witte en blauwe wolken en een prachtige blauwe oceaan eronder.
Portret van keizerin Elisabeth van Oostenrijk is een geretoucheerde digitale kunstreproductie van een afbeelding uit het publieke domein die te koop is als canvas print online.
Info hieronder afgeleid van Wikipedia.org
Franz Xaver Winterhalter werd geboren in het kleine dorpje Menzenschwand, (nu onderdeel van Sankt Blasien), in het Duitse Zwarte Woud in het keurvorstendom Baden, in april 20, 1805.
Hij was het zesde kind van Fidel Winterhalter (1773 – 1863), een boer en harsproducent in het dorp, en zijn vrouw Eva Meyer (1765 – 1838), een lid van een lang gevestigde Menzenschwand-familie.
Zijn vader was van boer en had een grote invloed op zijn leven. Van de acht broers en zussen, slechts vier overleefden de kindertijd.
Zijn hele leven bleef Franz Xaver heel dicht bij zijn familie, in het bijzonder aan zijn broer Hermann (1808 – 1891), die ook schilder was.
Na school te hebben gevolgd in een benedictijnenklooster in St. Blasien, Winterhalter verliet Menzenschwand in 1818 op de leeftijd van 13 om tekenen en graveren te studeren.
Hij volgde een opleiding tot tekenaar en lithograaf in de werkplaats van Karl Ludwig Schüler (1785 – 1852) in Freiburg im Breisgau. In 1823, op de leeftijd van 18, hij ging naar München, gesponsord door de industrieel Baron von Eichtal (1775 – 1850).
In 1825, hij kreeg een stipendium van Ludwig I, Groothertog van Baden (1763 – 1830) en begon een opleiding aan de kunstacademie in München bij Peter von Cornelius (1783 – 1867), wiens academische methoden hem ongemakkelijk maakten.
Winterhalter vond een sympathiekere mentor in de modieuze portrettist Joseph Karl Stieler (1781 – 1858). Gedurende deze periode, hij ondersteunde zichzelf door te werken als lithograaf.
Winterhalter betrad hofkringen toen in 1828 hij werd tekenmeester van Sophie Markgravin van Baden, in Karlsruhe.
Zijn kans om zich buiten Zuid-Duitsland te vestigen deed zich voor 1832 toen hij naar Italië kon reizen, met de steun van groothertog Leopold van Baden.
In Rome componeerde hij romantische genretaferelen op de manier van Louis Léopold Robert en sloot zich aan in de kring van de directeur van de Franse Academie, Horace Vernet.
Bij zijn terugkeer naar Karlsruhe schilderde hij portretten van de groothertog Leopold van Baden en zijn vrouw, en werd benoemd tot schilder aan het groothertogelijke hof.
niettemin, hij verliet Baden en verhuisde naar Frankrijk, waar zijn Italiaanse genrescène Il dolce Farniente de aandacht trok op de Salon van 1836, en een jaar later kreeg hij lof voor zijn schilderij Il Decameron; beide schilderijen zijn academische composities in de stijl van Raphael.
In de Salon van 1838 hij exposeerde een portret van de prins van Wagram met zijn jonge dochter; en kort daarna was zijn carrière als portretschilder veiliggesteld, toen hij in hetzelfde jaar Louise Marie van Orleans schilderde, Koningin der Belgen, en haar zoon.
Het was waarschijnlijk door dit schilderij dat Winterhalter onder de aandacht kwam van Maria Amalia van Twee Sicilies, Koningin van de Fransen, moeder van de Koningin der Belgen.