Juno prosi Aeolusa o uwolnienie wiatrów
Juno prosząca Aeolusa o uwolnienie wiatrów ok. 1769 r., autorstwa francuskiego malarza Francois Bouchera (1703 – 1770), który był także znakomitym rysownikiem i rytownikiem. Pracował w stylu rokoko i jest znany ze swoich idyllicznych klasycznych motywów, sceny pastoralne i alegorie dekoracyjne.
Jest to przedstawienie grecko-rzymskiej mitologicznej opowieści o Juno (Główna bogini podobna do greckiej Hery) odwiedzając Aeolus (Król mitów, pływająca wyspa Aiolia lub Aeolia), który jest strażnikiem wiatrów i nalegając, aby wypuścił te mitologiczne stworzenia, aby uwolniły się od ich wściekłości i mocy, może wywołać gwałtowny sztorm na morzu, co doprowadziłoby do zniszczenia Floty Eneasza.
Sprawy nie układają się tak, jak tego oczekuje Juno, mimo że zaoferowała Aeolusowi za żonę swoją najpiękniejszą nimfę Deiopeę; i celując latarką prosto w jego serce, miłość, którą uderzyła, Aeolus robi, o co prosi.
Następnie Kupidyn wypuszcza strzałę, aby wycelować w uległą nimfę Deiopeę, która ma nadgarstek przewiązany perłami; ale moc Boga Morza Neptun przeszkadza i panuje nad wiatrami uwolnionymi z przepastnego wnętrza wyspy, poprzez wprowadzenie wód morskich w spokojny stan.
Aby zakończyć tę scenę, widzimy cherubiny latające w powietrzu, niektóre unoszące się na chmurze nad wodą i dwie inne nimfy morskie w wodzie otoczone przez bardzo duże połykające ryby.
Juno Asking Aeolus To Release The Winds to zremasterowana cyfrowa reprodukcja starych mistrzów obrazu należącego do domeny publicznej, która jest dostępna jako druk na płótnie online.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Pochodzący z Paryża, Francois Boucher był synem mniej znanego malarza Nicolasa Bouchera, który dał mu pierwszy trening artystyczny. W wieku siedemnastu lat, obraz Bouchera podziwiał malarz François Lemoyne. Lemoyne mianował później Bouchera swoim uczniem, ale już po trzech miesiącach, poszedł do pracy dla grawera Jean-François Cars.
W 1720, zdobył elitarne Grand Prix de Rome za malarstwo, ale dopiero pięć lat później skorzystał z wynikającej z tego możliwości studiowania we Włoszech, z powodu problemów finansowych w Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby.[1] Po powrocie ze studiów we Włoszech został przyjęty do zrefundowanej Académie de peinture et de sculpture na 24 listopad 1731. Jego kawałek recepcji (kawałek recepcji) był jego Rinaldo i Armida z 1734.
Boucher poślubił Marie-Jeanne Buzeau w 1733. Para miała razem troje dzieci. Boucher został członkiem wydziału w 1734 i od tego momentu jego kariera nabrała tempa, gdy został mianowany profesorem, a następnie rektorem Akademii, zostaje inspektorem w Królewskiej Manufakturze Gobelinów i wreszcie premierem Peintre du Roi (Pierwszy malarz króla) w 1765. Portret Marie-Louise O'Murphy c. 1752
Boucher zmarł dnia 30 Móc 1770 w rodzinnym Paryżu. Jego imię, wraz z tym jego patronki Madame de Pompadour, stał się synonimem francuskiego stylu rokoko, prowadząc braci Goncourt do pisania: “Boucher jest jednym z tych mężczyzn, którzy reprezentują smak stulecia, kto wyraża?, personifikować i ucieleśniać go.”
Boucher słynie z tego, że mówi, że natura jest “zbyt zielony i słabo oświetlony” (zbyt zielony i źle oświetlony).
Boucher był związany z grawerem kamieni szlachetnych Jacques Guay, kogo nauczył rysować. Był również mentorem dla morawsko-austriackiego malarza Martina Ferdinanda Quadala oraz neoklasycznego malarza Jacquesa-Louisa Davida w 1767.[4] Później, Boucher wykonał serię rysunków dzieł Guay, które Madame de Pompadour następnie wygrawerowała i rozprowadziła jako ładnie oprawiony tom wśród uprzywilejowanych dworzan