Portret van Isabella d Este door Tiziano Vecellio – Klassieke schoonheid

Portret van Isabella d Este

Portret van Isabella d Este (Portret van Isabel van Este – 1534 – 1536) door de Italiaanse schilder Tiziano Vecellio (Titiaan 1488 – 1576); maakte deel uit van de kunststromingen uit de hoge renaissance en het maniërisme; en werd beschouwd als de meest veelzijdige Italiaanse schilder die blijk gaf van grote vaardigheid in het schilderen van portretten, landschap achtergronden, mythologische en religieuze onderwerpen.

Deze portret d'Isabella d'Este van Titiaan is een van de twee portretten die hij van haar maakte; het andere portret is in opdracht gemaakt 1529 Isabella in het rood (of oude Isabella); en is bekend door een kopie die werd gemaakt door Peter Paul Rubens.

Het portret d'Isabella d'Esteafgebeeld; is niet van de veel oudere en volwassen Isabella. Het originele portret viel haar zo tegen, dat ze opdracht gaf voor een tweede geïdealiseerd portret (deze) van haar uit Titiaan, laten zien hoe ze er misschien uitzag 40 jaar eerder (ze was ongeveer 62 jaar oud op het moment van het tweede schilderij).

Ze gaf ook opdracht tot portretten van andere grote kunstenaars uit die tijd, zoals Leonardo da Vinci en Andrea Mantegna.

Portrait d'Isabella d'Este is een geretoucheerde digitale kunst oude meesters reproductie van een afbeelding uit het publieke domein.

Info hieronder afgeleid van Wikipedia.org

Tiziano was de zoon van Gregorio Vecellio en zijn vrouw Lucia. Zijn vader was een vooraanstaand raadslid, soldaat, en de hoofdinspecteur van het kasteel van Pieve di Cadore; hij beheerde ook de plaatselijke mijnen in de regio voor hun eigenaren.

Hij werd geboren in Pieve di Cadore, in de buurt van Belluno, wat destijds was, de Republiek Venetië; en tijdens zijn leven heette hij da Cadore, die afkomstig is uit zijn geboortestreek; Cadore.

De exacte datum van zijn geboorte is onbekend, maar hij beweerde in een brief aan Filips II, Koning van Spanje toen hij een oude man was om in geboren te worden 1474; ook al debatteren veel wetenschappers hierover, gebaseerd op geschriften van tijdgenoten van zijn eigen tijd; zijn geboorte zo vroeg mogelijk plaatsen 1473 tot zo laat 1490.

Veel familieleden van Tiziano, waaronder zijn grootvader, waren notarissen en de familie was goed ingeburgerd in Cadore, die werd geregeerd door Venetië; en op ongeveer de leeftijd van 10 of 12 Tiziano en zijn broer werden naar een van zijn ooms in Venetië gestuurd om stage te lopen bij een schilder.

Dit werd bereikt met de hulp van Sebastian Zuccato, een kleine schilder in Venetië, wiens zonen bekende mozaïekkunstenaars werden (Mozaïek kunstenaar). Zuccato slaagde erin een plek te regelen waarin de broers het atelier van de bejaarde Gentile Bellini konden betreden, en later stapten ze over naar het atelier van zijn broer Giovanni Bellini; wie destijds, waren de belangrijkste kunstenaars van de stad.

Tiziano Vecelli, beter bekend als Titiaan, was een Italiaanse schilder uit de Renaissance, en wordt beschouwd als het belangrijkste lid van de 16e-eeuwse Venetiaanse school; en zijn broer werd later een gerespecteerd schilder in Venetië.

Tiziano wordt door zijn tijdgenoten erkend als “De zon temidden van kleine sterren”; een statement dat doet denken aan de laatste regel van Dantes Paradiso; omdat hij een van de meest veelzijdige Italiaanse schilders was die geen schilderbeperkingen kende.

Hij was evengoed in staat portretten te schilderen, landschappen, religieuze en mythologische onderwerpen met gemak en gratie; en zijn schildermethoden, vooral in het kleurgebruik, had een diepgaande invloed op de schilders van de late Italiaanse Renaissance en op de toekomstige kunstenaar van de westerse kunst.

Tiziano Vecelli wordt samen met Giorgione beschouwd als de grondleggers van de Venetiaanse School voor Italiaanse Renaissance-schilderkunst; en zijn carrière was vanaf het begin gevestigd omdat hij zeer gewild was bij veel klanten uit Venetië, vervolgens door de Noord-Italiaanse prinsen en ten slotte door de Habsburgers en het pausdom.

Naarmate Tiziano volwassener werd als kunstenaar, veranderde ook het door hem gemaakte kunstwerk; en hoewel het heel anders was dan het kunstwerk dat hij in zijn jeugd maakte; zijn kleurgebruik in zijn stukken niet.

Veel van zijn latere stukken laten het levendige niet zien, lichtgevende tinten die een sterk punt waren in zijn vroege werken; maar de losse penseelvoering en de subtiliteit van de toon bleven bestaan ​​en worden beschouwd als zonder precedent in de geschiedenis van de westerse schilderkunst.