Biały Kot
Biały kot autorstwa włoskiego malarza Vittorio Matteo Corcosa (1859 – 1933); znany ze swojej gatunkowej grafiki przedstawiającej elegancko ubranych mężczyzn i kobiety w czasie wolnym i zabawie.
Biały Kot to oniryczny portret pięknej młodej damy patrzącej na widza w białej jedwabnej sukience przez ramię, z dodatkiem przezroczystego zielono-niebieskiego lnianego szala, na którym również siedzi; ale to wychodzi nad prawym podłokietnikiem kanapy; i z lewym ramieniem prawie całkowicie owiniętym przez nie, z prześwitującymi prawie dłońmi i nadgarstkami.
Relaksuje się na dużym, wyściełanym krześle, za nią stoi bardzo duża jedwabna lub satynowa poduszka, trzymając po prawej stronie kwiat; i są dodatkowe białe, fioletowe i różowe kwiaty po prawej stronie kanapy.
Zbyt jej lewo, i opierając się na jej lewym ramieniu, widzimy ciekawskiego białego kota z czerwonawymi uszami i nosem, częściowo zakryty przezroczystym zielono-niebieskim szalem, patrząc w dal
Biały kot to wyretuszowana cyfrowa reprodukcja starych mistrzów obrazu należącego do domeny publicznej.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Vittorio urodził się w żydowskiej rodzinie, Izaaka i Judith Baquis, w Livorno, i w wieku 16, uzyskał wykształcenie artystyczne w Akademii Sztuk Pięknych we Florencji pod kierunkiem włoskiego malarza Enrico Pollastriniego (1817 – 1876).
Potem pomiędzy 1878 i 1879 pracował pod kierunkiem włoskiego malarza Domenico Morelli (1826 – 1901) w Neapolu; znany z tworzenia obrazów historycznych i religijnych; i uważany za osobę wywarjącą ogromny wpływ na sztukę drugiej połowy XIX wieku.
Następnie Vittorio udał się do Paryża, gdzie poznał francuskiego malarza Léona Bonnata (1833 – 1922), i podpisał kontrakt z Goupilem & Cie wiodący dealer w XIX-wiecznej Francji, z którego jako portrecista mógł uzupełniać swoje dochody ilustracjami do czasopism.
Bywał w kręgu włoskiego malarza Giuseppe De Nittisa (uważany za jednego z najważniejszych malarzy włoskich XIX wieku); i od 1881 dopóki 1886, często wystawiał na Salonie.
W 1886 Vittorio wrócił do Włoch, przypuszczalnie wstąpić do wojska, a następnie osiadł we Florencji. W tym czasie przeszedł na katolicyzm i poślubił wdowę o imieniu Emma Ciabatti.
We Florencji, zaprzyjaźnił się w ówczesnych kręgach intelektualnych, i wykonał portrety włoskiego malarza realisty Silvestro Legi (1826 – 1895), Włoski poeta Giosue Carducci (1835 – 1907), i włoski kompozytor Pietro Mascagni (1863 – 1945).
Po 1900, pisał dla florenckiego czasopisma Il Marzocco.; a także opublikował opowiadanie w czasopiśmie Fanfulla della Domenica pt. Mademoiselle Leprince.
W 1904, udał się do Poczdamu, aby namalować cesarza Wilhelma II (1859 – 1941) i inni członkowie monarchii niemieckiej.
W czasie I wojny światowej w 1916, Syn Vittorio zginął w bitwie. Później w latach dwudziestych dołączył do Gruppo Labronico wraz z włoskimi malarzami Plinio Nomellinim (1866 – 1943) i Ulviego Liegi (1858 – 1939).
Malował także portrety Mussoliniego (Benito Amilcare Andrei Mussoliniego 1883 – 1945) w 1928; Hrabina Annina Morosini (1924 – 1965); Hrabina Nerina Volpi z Misuraty; Carducci, Pucciniego i Mascagniego; Królowa Portugalii Amelia i księżna Orleanu.