Widok’ łuk Benevento w królestwie Neapolu
Widok’ Łuk Benewentu w Królestwie Neapolu c1748-74 autorstwa włoskiego malarza Giovanni Battista Piranesi (1720 – 1778); malarz, klasyczny archeolog i architekt znany ze swoich akwafort Rzymu i fikcyjnych więzień atmosferycznych.
Widok’ Arco di Benevento to capriccio starożytnego rzymskiego łuku triumfalnego Trajana w Benevento, południowych Włoch; który został wzniesiony na cześć cesarza Trajana (53 OGŁOSZENIE – 117 OGŁOSZENIE) przez Via Appia (która była jedną z najwcześniejszych strategicznych i ważnych dróg starożytnej republiki), w miejscu wjazdu do miasta.
Przy Łuku gromadzą się ludzie, w oddali widać ludzi na koniach i powozach, z końmi plecakowymi, i miasto.
Widok’ arco di Benevento nel regno di Napoli to zremasterowana reprodukcja obrazu należącego do domeny publicznej autorstwa starych mistrzów sztuki cyfrowej, która jest dostępna online jako wydruk na płótnie.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Piranesi był synem kamieniarza i urodził się w Wenecji, w parafii s. Moise, gdzie został ochrzczony. Jego brat Andrea zapoznał go z literaturą łacińską i starożytną cywilizacją grecko-rzymską.
Później był uczniem u swojego wuja, Mateusz Lucchesi, który był czołowym architektem w Magistrato delle Acque, państwowa organizacja odpowiedzialna za inżynierię i renowację budynków zabytkowych.
Od 1740, Giovanni miał okazję pracować w Rzymie jako rysownik dla Marco Foscariniego, wenecki ambasador nowego papieża Benedykta XIV.
Mieszkał w Palazzo Venezia i studiował u Giuseppe Vasiego, który wprowadził go w sztukę akwaforty i grawerowania miasta i jego zabytków.
Giuseppe Vasi odkrył, że talent Giovanniego był znacznie większy niż zwykłego grawera; według Legranda, Vasi powiedział to Piranesiemu “jesteś zbyt wielkim malarzem, mój przyjaciel, być grawerem.”
Po zakończeniu studiów u Vasi, współpracował z uczniami Akademii Francuskiej w Rzymie przy produkcji serii wedut (wyświetlenia) miasta.
W 1743 Giovanni stworzył swoją pierwszą pracę Pierwsza część architektury i perspektywy, i śledziłem to w 1745 z różnymi widokami starożytnego i współczesnego Rzymu.
Od 1743 do 1747 Giovanni przebywał głównie w Wenecji, gdzie, według niektórych źródeł, często odwiedzał Giovanniego Battistę Tiepolo, czołowy artysta w Wenecji.
To Tiepolo rozszerzył restrykcyjne konwencje reprodukcyjne, ryciny topograficzne i antykwaryczne.
Giovanni następnie wrócił do Rzymu, gdzie otworzył warsztat przy Via del Corso; i w 1748 – 1774 stworzył ważną serię wedut miasta, która ugruntowała jego sławę.
W międzyczasie Piranesi poświęcił się pomiarom wielu starożytnych budowli, co doprowadziło do publikacji Le Antichità Romane de’ czasy I Rzeczypospolitej i pierwszych cesarzy (“Starożytności rzymskie czasów I Rzeczypospolitej i pierwszych cesarzy”).
W 1761 został członkiem Accademia di San Luca i otworzył własną drukarnię. W 1762 wydrukowano kolekcję rycin Campo Marzio dell’antica Roma.
W następnym roku na zlecenie papieża Klemensa XIII odnowił chór San Giovanni in Laterano, ale praca nie doszła do skutku.
W 1764, jeden z siostrzeńców papieża, kardynała Rezzonico, wyznaczył go do podjęcia jedynej pracy architektonicznej, renowacja kościoła Santa Maria del Priorato w Willi Kawalerów Maltańskich, na rzymskim Awentynie.
Połączył klasyczne elementy architektoniczne, trofea i herby z jego własnym szczególnym geniuszem wyobraźni do projektu fasady kościoła i ścian sąsiedniego Piazza dei Cavalieri di Malta.
W 1767 został kawalerem Złotej Ostrogi, co pozwoliło mu się podpisać “Cav[STOSOWANIE] Pirańczyk”. W 1769 jego publikacja serii pomysłowych, a czasem dziwacznych projektów kominków, a także oryginalny asortyment mebli, ugruntował swoją pozycję jako wszechstronny i zaradny projektant.
W 1776 stworzył swoje najbardziej znane dzieło jako „konserwator”.’ starożytnej rzeźby, wazon Piranesiego, i w 1777 – 78 opublikował Pozostałości zabudowań Pesto (Pozostałości budowli Paestum).