Florinda
Florinda ok. 1853 r. autorstwa niemieckiego malarza Franz Xaver Winterhalter (1805 – 1873), XIX-wieczny portrecista neoklasycyzmu i romantyzmu.
To obraz przedstawiający epizod z epickiej legendy o Rodericku, ostatni król hiszpańskich Wizygotów (wczesny lud germański znany jako zachodnie plemię Gotów, którzy osiedlili się na zachód od Morza Czarnego około III wieku n.e).
Przedstawia króla po lewej stronie obrazu, wspiąwszy się na drzewo, szpiegowanie jego druhny, próbując zdecydować, która jest najpiękniejsza z jedenastu młodych dam, które siedzą nad stawem w spokojnej okolicy leśnej, nieco dalej, poniżej zamku, na wzgórzu za nimi.
Król w końcu decyduje się wybrać Florindę, która siedzi pośrodku, prawą ręką trzyma włosy w górze, stając się w ten sposób obiektem jego pożądania i miłości.
Ten czyn króla tak rozwścieczył ojca Florindy, że w odwecie wezwał Arabów do Hiszpanii, co położyło kres panowaniu hiszpańskich Wizygotów.
Jest to zremasterowana cyfrowa reprodukcja obrazu należącego do domeny publicznej, którą można kupić jako plik druk na płótnie online.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Franz Xaver Winterhalter urodził się w małej wiosce Menzenschwand, (obecnie część Sankt Blasien), w niemieckim Schwarzwaldzie w elektoracie Badenii, w kwietniu 20, 1805.
Był szóstym dzieckiem Fidela Winterhaltera (1773 – 1863), rolnik i producent żywicy we wsi, i jego żona Eva Meyer (1765 – 1838), członek długoletniej rodziny Menzenschwandów.
Jego ojciec pochodził z chłopskiego pochodzenia i miał potężny wpływ na jego życie. Z ośmiu braci i sióstr, tylko cztery przeżyły niemowlęctwo.
Przez całe życie Franz Xaver pozostawał bardzo blisko swojej rodziny, w szczególności do jego brata Hermanna (1808 – 1891), który był również malarzem.
Po ukończeniu szkoły w klasztorze benedyktynów w St. Blasien, Winterhalter opuścił Menzenschwand w 1818 w wieku 13 uczyć się rysunku i grawerowania.
Kształcił się na rysownika i litografa w warsztacie Karla Ludwiga Schülera (1785 – 1852) we Fryburgu Bryzgowijskim. W 1823, w wieku 18, pojechał do Monachium, sponsorowany przez przemysłowca barona von Eichtal (1775 – 1850).
W 1825, otrzymał stypendium od Ludwika I, Wielki Książę Badenii (1763 – 1830) i rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Petera von Corneliusa (1783 – 1867), których akademickie metody wprawiały go w zakłopotanie.
Winterhalter znalazł bardziej sympatycznego mentora w postaci modnego portrecisty Josepha Karla Stielera (1781 – 1858). W tym czasie, utrzymywał się pracując jako litograf.
Winterhalter wszedł w kręgi dworskie, gdy w 1828 został mistrzem rysunku u Sophie Margravine z Badenii, w Karlsruhe.
Nadarzyła mu się okazja do osiedlenia się poza południowymi Niemcami 1832 kiedy mógł pojechać do Włoch, przy wsparciu Wielkiego Księcia Leopolda Badenii.
W Rzymie komponował romantyczne sceny rodzajowe w stylu Louisa Léopolda Roberta i związał się z kręgiem dyrektora Akademii Francuskiej, Horace Vernet.
Po powrocie do Karlsruhe namalował portrety wielkiego księcia Leopolda Badenii i jego żony, i został mianowany malarzem na dwór Wielkiego Księcia.
Niemniej jednak, opuścił Baden i przeniósł się do Francji, gdzie jego włoska scena rodzajowa Il dolce Farniente zwróciła uwagę na Salonie 1836, a rok później zdobył uznanie za obraz Il Decameron; oba te obrazy to kompozycje akademickie w stylu Rafaela.
W Salonie 1838 wystawił portret księcia Wagram ze swoją młodą córką; a wkrótce potem jego kariera portrecisty została zabezpieczona, kiedy w tym samym roku namalował Ludwikę Marię Orleańską, Królowa Belgów, i jej syn.
Prawdopodobnie dzięki temu obrazowi Winterhalter zwrócił uwagę Marii Amalii z Obojga Sycylii, Królowa Francuzów, matka królowej Belgów.