Duża galeria rzeźb zbudowana na łukach
Duża galeria rzeźb zbudowana na łukach i oświetlona od góry (Duża galeria rzeźb, którego konstrukcja jest z łukami i światłem wziętym z góry) ok. 1750 r. autorstwa włoskiego artysty Giovanniego Battisty Piranesiego (1720 – 1778); malarz, klasyczny archeolog i architekt znany ze swoich akwafort Rzymu i fikcyjnych więzień atmosferycznych.
Galeria Dużych Rzeźb Zbudowanych Na Łukach to coś wielkiego architektoniczny ilustracja z następującym napisem
Gio Batta. Łuk Piranesiego, nr inw. i wyryty w Rzymie
Duża galeria rzeźb, którego konstrukcja jest z łukami i światłem wziętym z góry.
Pozostaje pośrodku dwóch dużych dziedzińców, i wspinasz się na nią wspaniałymi schodami. Są posągi, Starożytne płaskorzeźby, Iscm-cje, Groby, i inne ozdoby.
Tłumaczenie napisu „Galeria dużych rzeźb zbudowanych na łukach” z Tłumacza Google:
Gio Batta. Łuk Piranesiego, nr inw. i wyryty w Rzymie
Duża galeria rzeźb, którego konstrukcja jest z łukami i lampą wziętą z góry.
Pozostaje pośrodku dwóch dużych dziedzińców, i wspina się się na nią po wspaniałych schodach. Są posągi, starożytne płaskorzeźby, napisy, groby, i inne ozdoby.
Galeria dużych rzeźb zbudowana na łukach i oświetlona z góry to wyretuszowana reprodukcja obrazu cyfrowego autorstwa dawnych mistrzów z domeny publicznej.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Piranesi był synem kamieniarza i urodził się w Wenecji, w parafii s. Moise, gdzie został ochrzczony. Jego brat Andrea zapoznał go z literaturą łacińską i starożytną cywilizacją grecko-rzymską.
Później był uczniem u swojego wuja, Mateusz Lucchesi, który był czołowym architektem w Magistrato delle Acque, państwowa organizacja odpowiedzialna za inżynierię i renowację budynków zabytkowych.
Od 1740, Giovanni miał okazję pracować w Rzymie jako rysownik dla Marco Foscariniego, wenecki ambasador nowego papieża Benedykta XIV.
Mieszkał w Palazzo Venezia i studiował u Giuseppe Vasiego, który wprowadził go w sztukę akwaforty i grawerowania miasta i jego zabytków.
Giuseppe Vasi odkrył, że talent Giovanniego był znacznie większy niż zwykłego grawera; według Legranda, Vasi powiedział to Piranesiemu “jesteś zbyt wielkim malarzem, mój przyjaciel, być grawerem.”
Po zakończeniu studiów u Vasi, współpracował z uczniami Akademii Francuskiej w Rzymie przy produkcji serii wedut (wyświetlenia) miasta.
W 1743 Giovanni stworzył swoją pierwszą pracę Pierwsza część architektury i perspektywy, i śledziłem to w 1745 z różnymi widokami starożytnego i współczesnego Rzymu.
Od 1743 do 1747 Giovanni przebywał głównie w Wenecji, gdzie, według niektórych źródeł, często odwiedzał Giovanniego Battistę Tiepolo, czołowy artysta w Wenecji.
To Tiepolo rozszerzył restrykcyjne konwencje reprodukcyjne, ryciny topograficzne i antykwaryczne.
Giovanni następnie wrócił do Rzymu, gdzie otworzył warsztat przy Via del Corso; i w 1748 – 1774 stworzył ważną serię wedut miasta, która ugruntowała jego sławę.
W międzyczasie Piranesi poświęcił się pomiarom wielu starożytnych budowli, co doprowadziło do publikacji Le Antichità Romane de’ czasy I Rzeczypospolitej i pierwszych cesarzy (“Starożytności rzymskie czasów I Rzeczypospolitej i pierwszych cesarzy”).
W 1761 został członkiem Accademia di San Luca i otworzył własną drukarnię. W 1762 wydrukowano kolekcję rycin Campo Marzio dell’antica Roma.
W następnym roku na zlecenie papieża Klemensa XIII odnowił chór San Giovanni in Laterano, ale praca nie doszła do skutku.
W 1764, jeden z siostrzeńców papieża, kardynała Rezzonico, wyznaczył go do podjęcia jedynej pracy architektonicznej, renowacja kościoła Santa Maria del Priorato w Willi Kawalerów Maltańskich, na rzymskim Awentynie.
Połączył klasyczne elementy architektoniczne, trofea i herby z jego własnym szczególnym geniuszem wyobraźni do projektu fasady kościoła i ścian sąsiedniego Piazza dei Cavalieri di Malta.
W 1767 został kawalerem Złotej Ostrogi, co pozwoliło mu się podpisać “Cav[STOSOWANIE] Pirańczyk”. W 1769 jego publikacja serii pomysłowych, a czasem dziwacznych projektów kominków, a także oryginalny asortyment mebli, ugruntował swoją pozycję jako wszechstronny i zaradny projektant.
W 1776 stworzył swoje najbardziej znane dzieło jako „konserwator”.’ starożytnej rzeźby, wazon Piranesiego, i w 1777 – 78 opublikował Pozostałości zabudowań Pesto (Pozostałości budowli Paestum).