Madame Bergeret
Madame Bergeret ~c1766 przez francuskiego malarza Francois Boucher (1703–1770) jest namalowany w stylu rokoko i przedstawia pierwszą żonę Pierre Jacques Onésyme Bergeret; Pani Marguerite Josephe Richard, pozuje w pięknej białej satynowej sukni stojącej w pięknym bujnym ogrodzie.
To jest portret Madame Marguerite Bergeret (Marguerite Josephus Richard), pierwsza żona Pierre'a Jacquesa Onèsyme Bergeret (1715 – 1785), ubrana w białą jedwabną suknię z niebieską kokardą u góry sukienki i trzymająca w prawej ręce kapelusz, stojąc w bujnym ogrodzie przed zieloną ławką opierając lewą rękę trzymającą różowo-białą różę na dużej miedzianej urnie wypełnionej kwiatami.
W tle mnóstwo drzew, które przebarwiają się na niebieskawo / zielona mgiełka.
Jest to zremasterowana reprodukcja starych mistrzów sztuki cyfrowej obrazu domeny publicznej, która jest dostępna do zakupu online jako zrolowany obraz na płótnie.
Informacje poniżej pochodzą z Wikipedia.org
Pochodzący z Paryża, Boucher był synem mniej znanego malarza Nicolasa Bouchera, który dał mu pierwszy trening artystyczny. W wieku siedemnastu lat, obraz Bouchera podziwiał malarz François Lemoyne. Lemoyne mianował później Bouchera swoim uczniem, ale już po trzech miesiącach, poszedł do pracy dla grawera Jean-François Cars.
W 1720, zdobył elitarne Grand Prix de Rome za malarstwo, ale dopiero pięć lat później skorzystał z wynikającej z tego możliwości studiowania we Włoszech, z powodu problemów finansowych w Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby.[1] Po powrocie ze studiów we Włoszech został przyjęty do zrefundowanej Académie de peinture et de sculpture na 24 listopad 1731. Jego kawałek recepcji (kawałek recepcji) był jego Rinaldo i Armida z 1734.
Boucher poślubił Marie-Jeanne Buzeau w 1733. Para miała razem troje dzieci. Boucher został członkiem wydziału w 1734 i od tego momentu jego kariera nabrała tempa, gdy został mianowany profesorem, a następnie rektorem Akademii, zostaje inspektorem w Królewskiej Manufakturze Gobelinów i wreszcie premierem Peintre du Roi (Pierwszy malarz króla) w 1765. Portret Marie-Louise O'Murphy c. 1752
Boucher zmarł dnia 30 Móc 1770 w rodzinnym Paryżu. Jego imię, wraz z tym jego patronki Madame de Pompadour, stał się synonimem francuskiego stylu rokoko, prowadząc braci Goncourt do pisania: “Boucher jest jednym z tych mężczyzn, którzy reprezentują smak stulecia, kto wyraża?, personifikować i ucieleśniać go.”
Boucher słynie z tego, że mówi, że natura jest “zbyt zielony i słabo oświetlony” (zbyt zielony i źle oświetlony).
Boucher był związany z grawerem kamieni szlachetnych Jacques Guay, kogo nauczył rysować. Był również mentorem dla morawsko-austriackiego malarza Martina Ferdinanda Quadala oraz neoklasycznego malarza Jacquesa-Louisa Davida w 1767.[4] Później, Boucher wykonał serię rysunków dzieł Guay, które Madame de Pompadour następnie wygrawerowała i rozprowadziła jako ładnie oprawiony tom wśród uprzywilejowanych dworzan